Afscheid

nov 04, 2017
Karien Verhappen

Mike_afscheid

Onze schoolopleider is weg. Niet kwijt, maar weg, naar een andere school. Dat is goed nieuws voor haar, maar slecht nieuws voor ons. En heel slecht nieuws voor mij, want ik werkte heel graag samen met haar. Deze week was het officiële afscheid voor collega’s en oud-collega’s. Tijdens dat afscheid werd er gespeecht, gedicht en gezongen. Een uur lang. Veel mensen wilden het woord richten aan de schoolopleider, die voor hen in eerste instantie een docent klassieke talen was, of een docent ckv, of de medeoprichter van het nieuwe gymnasium, of een teamgenoot, of dus de schoolopleider: de begeleider van startende docenten. De schoolopleider – en meer – liet het allemaal over zich heen komen. Zelf stond ze niet zo te springen om een groot afscheid, maar voor oprechte bijdragen van haar collega’s moest plaats zijn.

Ik heb haar verteld over haar rol in mijn eerste, turbulente fase als docent. Op school hielp ze me herinneren aan het belang van een aantal uitgangspunten. Nu zij dit niet meer voor mij kan doen, doe ik het via deze weg. Ik ga het volgende onthouden, gedurende mijn carrière als docent:

  • Alles kan. Er zijn geen grenzen aan hoe je leerlingen iets kan laten leren. Dat hoeft niet in een lokaal, dat hoeft niet met een boek, dat hoeft niet in een les. Als je ze maar iets wil leren. Daar denk je over na, over de vraag hoe ze iets het beste kunnen leren. En daarna ga je het doen. Ga het vooral doen. Houd je niet in, wees niet voorzichtig. Doe het.
  • Wees flexibel, maar niet te. Het is goed om je niet blind te staren op één vak, één leerlaag, één niveau, één onderwerp of één manier van lesgeven. Het is goed om jezelf te ontwikkelen en daarin verschillende zijwegen in te slaan, maar blijf wel trouw aan jezelf. Ga geen uitdagingen aan die niet bij je passen, waar je het nut niet van inziet of – in mijn geval de belangrijkste – waar je geen tijd voor hebt.
  • ‘Richt een actiegroep op!’ Dit is een gevleugelde uitspraak van haar. Eigenlijk is het een gevleugelde reactie, een reactie op gezeur van leerlingen of docenten. Zeuren zorgt voor chagrijn en dat neem je mee de les in. Als iets je niet bevalt, laat het weten, praat erover en bedenk hoe het beter kan.
  • Laat het los. Of laat ze los. Houd niet teveel vast aan je eigen verwachtingen, aan je eigen (les)planning. Geef ruimte aan de leerlingen om bezit te nemen van de les. Laat leerlingen aan de slag gaan en grijp niet te vroeg in. Alles wat er gebeurt is waardevol, ook als ze er een potje van maken. Laat het gebeuren en doe er iets mee. In die volgorde.
  • Kijk naar elkaar om. Richt je niet te veel op je eigen domein (klas, vak, leerlingen), maar kijk om je heen. Maak contact met elkaar. Wissel ervaringen uit, vertel in de klas over jezelf, vraag leerlingen naar hun weekend. Doe dat nooit omdat het hoort, maar omdat het leuk is. Laat anderen ook naar jou omkijken. Sla de hulp van anderen niet af als je die eigenlijk goed kan gebruiken.
  • Neem jezelf niet te serieus.

Ik doe mijn best, maar niet te veel, om me aan al het genoemde te houden. En als ik me er onverhoopt niet aan houd: dan laat ik los!

Dag, Ank. Succes en bedankt!

Mike is docent Nederlands op een school in Wageningen. Voor Onderwijshelden blogt hij over zijn avonturen voor de klas.

No comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *