Eerste schoolweek

sep 13, 2017
jo jo

docent mike

Op het strand sloeg de wind genadeloos de bladzijdes van mijn boek om; elk hoofdstuk werd teruggebracht tot een samenvatting. Naast me voelde ik de parasol in het zand trillen. Het volgende moment zag ik hoe diezelfde parasol door de wind opgetild werd en ervandoor ging. Ik sprong op, rende erachteraan door het hete zand, reikte om en om naar de flappen en de steel. Telkens als ik beet dacht te hebben, zwiepte een nieuwe windvlaag de parasol verder het strand op omhoog, richting de boulevard. Licht gegeneerd zocht ik naar steun of naar een aanmoediging of naar wat eigenlijk? Om me heen zag ik een hele verzameling vliegende parasols, als een dansgroep zonder choreograaf. De eigenaars volgden op gepaste afstand.

In de eerste week van het nieuwe schooljaar denk ik hieraan terug. Het schijnt dat ik pas vier dagen op school ben, maar het lijken er wel veertien. Of veertig. Volgens mijn stappenteller heb ik op maandag al meer stappen gemaakt dan op de dag dat mijn vriendin en ik urenlange wandelingen maakten door Barcelona. De stappen die ik zet, leiden vooralsnog tot niets of tot weer een aantal extra stappen. Steeds als ik denk iets te begrijpen (zo zijn we overgestapt op een nieuwe digitale leeromgeving), tast ik mis en moet ik van voren af aan beginnen. Ik verkeer in goed gezelschap: om me heen zie ik collega’s in gestrekte draf het schoolgebouw doorkruisen – of dat een geruststelling is weet ik niet. In de docentenkamer voeren we meerdere gesprekken tegelijkertijd; tussendoor worden er gulzig glazen water achterovergeslagen. Iedereen rent achter zijn parasol aan.

Deze week vraagt bij ons op school elke docent zich hardop af waarom hij of zij toch in het onderwijs werkzaam is. De hoeveelheid klussen die geklaard moeten worden is oneindig en de altijd zo kalmerende structuur nog onzichtbaar. Daarbij zijn we – laat ik voor mezelf spreken: ben ik – vaak niet in staat om de hoge berg administratieve werkzaamheden op een efficiënte manier te beklimmen. Er gaat veel tijd verloren aan het steeds kiezen van een nieuwe route. Ik weet waar het allemaal goed voor is, althans, dat denk ik. Het is fijn als alles op orde is en dat de leerlingen direct kunnen starten met het programma. Ik wil niets liever dan dat, tot ik voor het eerst een lokaal met leerlingen betreed. Daar word ik gewezen op de evenzo geruststellende als confronterende werkelijkheid, die bestaat uit een nieuwe klas met dertig leerlingen, een zomervakantie en een handvol vage voornemens voor het nieuwe schooljaar, dat over een paar weken langzaamaan gaat beginnen.

Mike is docent Nederlands op een school in Wageningen. Voor Onderwijshelden blogt hij over zijn avonturen voor de klas.

Tags:

No comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *